Συλλογή Χρίστου Χριστοφή

ΦΩΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ:
ΔΙΠΤΥΧΑ ΕΙΚΟΝΑΣ-ΛΟΓΟΥ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ ΧΡΙΣΤΟΦΗ

Σπίτι Φώτη Θαλασσινού

Το βλέμμα μου 28: Η επαναμάγευση του κόσμου. Σέλφι με την Κάνον. Κως, Τρίτη, 7 Μαρτίου 2023.
Το βλέμμα μου 28: Η επαναμάγευση του κόσμου. Σέλφι με την Κάνον. Κως, Τρίτη, 7 Μαρτίου 2023.

Έξοδος

Αυτά τα παιδιά με την σχιζοφρένεια, τον αυτισμό, τις ψυχώσεις, για τα οποία κανείς δεν νοιάζεται και μένουν εσώκλειστα ισόβια στα σπίτια τους, η κοινωνία ανερυθρίαστα τα χώνει στη ζώνη των βασανιστηρίων. Μερικοί κηδεμόνες τα διώχνουν, όπως εμένα η μητέρα Άννα και ο αδερφός Παναγιώτης –Θαλασσινός το επώνυμο. Κι εσείς τα διώχνετε κι άλλοι και όλοι. Μέχρι να θερίσετε θάνατο. Γιατί όποιος σκοτώνει μια ύπαρξη αντί να μάθει να σέβεται την βιοποικιλότητα μέσα στην σκοτεινιασμένη ανθρωπότητα, δυστυχώς το αντιπεπονθός τον σκοτώνει ποικιλοτρόπως, κυριολεκτικά ή υπαρξιακά. Είδα ένα ντοκιμαντέρ γι’ αυτούς τους –αναίτια- απόκληρους της γης και είδα την πραγματική ηθική της κοινωνίας. Η πίκρα μου εγκαθιδρύθηκε σε ολόκληρη την ανθρωπότητα.Δυστυχώς ψέλλισα μια κατάρα και την ανακάλεσα. Για να σωθεί όμως η οικία των Θαλασσινών πρέπει ν’ αποδειχθεί η καλοσύνη των ξένων. Γι’ αυτή τη γωνιά του ανθρώπινου συνόλου που υπήρξε κάποτε ο δικός μου τόπος βασανιστηρίων δεν έχει άλλη σωτηρία παρά την αντιστροφή της ανηθικότητάς τους σε πλέριο σεβασμό. Και αυτά της τελευταίας πρότασης τα αννοώ κυριολεκτικά.
Αυτά τα παιδιά με την σχιζοφρένεια, τον αυτισμό, τις ψυχώσεις, για τα οποία κανείς δεν νοιάζεται και μένουν εσώκλειστα ισόβια στα σπίτια τους, η κοινωνία ανερυθρίαστα τα χώνει στη ζώνη των βασανιστηρίων. Μερικοί κηδεμόνες τα διώχνουν, όπως εμένα η μητέρα Άννα και ο αδερφός Παναγιώτης –Θαλασσινός το επώνυμο. Κι εσείς τα διώχνετε κι άλλοι και όλοι. Μέχρι να θερίσετε θάνατο. Γιατί όποιος σκοτώνει μια ύπαρξη αντί να μάθει να σέβεται την βιοποικιλότητα μέσα στην σκοτεινιασμένη ανθρωπότητα, δυστυχώς το αντιπεπονθός τον σκοτώνει ποικιλοτρόπως, κυριολεκτικά ή υπαρξιακά. Είδα ένα ντοκιμαντέρ γι’ αυτούς τους –αναίτια- απόκληρους της γης και είδα την πραγματική ηθική της κοινωνίας. Η πίκρα μου εγκαθιδρύθηκε σε ολόκληρη την ανθρωπότητα.Δυστυχώς ψέλλισα μια κατάρα και την ανακάλεσα. Για να σωθεί όμως η οικία των Θαλασσινών πρέπει ν’ αποδειχθεί η καλοσύνη των ξένων. Γι’ αυτή τη γωνιά του ανθρώπινου συνόλου που υπήρξε κάποτε ο δικός μου τόπος βασανιστηρίων δεν έχει άλλη σωτηρία παρά την αντιστροφή της ανηθικότητάς τους σε πλέριο σεβασμό. Και αυτά της τελευταίας πρότασης τα αννοώ κυριολεκτικά.

(Το βλέμμα μου 33: Μια μόνη καρέκλα | Καλλιθέα Αθήνα, Σάββατο 9 Σεπτεμβρίου 2023.)

Ο Κώστας και ο Αντώνης

Πήρα δυνάμεις και βγήκα με φόρα στους δρόμους της Καλλιθέας εξοπλισμένος με τη φωτογραφική μου μηχανή. Άνοιξα ορίζοντες για να κινηθώ μες στην πυκνοκατοίκηση σαν σε ανοιχτωσιά. Βυθισμένος για τόσους μήνες στην κατάθλιψή μου, δεν ήξερα πως θα είχα και την έξοδο απ’ αυτήν. Με κυνήγησαν όλοι μανιωδώς. Κανείς δεν θέλει τον βαρύτιμο δίπλα του. Η αγάπη είναι για τον κολασμένο βασανιστήριο. Είμαι ο άγιος, ένας διαφορετικός άγιος, πονηρεμένος και συνάμα ψαρωμένος απ’ την ζωή. Πάναγνός και ευφυής. Φεύγω συνέχεια γιατι δεν θέλω να φθαρώ. Σταματάω λίγο στου Κώστα, είναι ο φούρναρής μου. 38 χρονών και ίσα χρόνια μόνο χαμόγελα. Νοιάζεται για όλους τους πελάτες του. Συναισθηματικά γενναιόδωρος με έχει περιμαζέψει στην μεγάλη του αγκαλιά. Χωράμε εκεί όλοι οι καταρρακωμένοι της ζωής. Ενδιαφέρεται για τις γευστικές μας μανίες και φτιάχνει στο ευρύχωρο αρτοποιείο του μια γωνιά με προϊόντα της αρεσκείας του καθενός μας. Θεαματικά πονόψυχος. Κι αυτή η γειτονιά μου, έχει, έχει τόσους αγίους, κάθε μέρα συναντιέμαι και μ’ έναν, σ’ αυτό το απάγκιο γωνία Αγίων Πάντων και Κρέμου που είναι ο Κώστας. Ο Κώστας μου μήνυσε τα νέα για τον θάνατό σου Αντώνη. Σε θυμάμαι γλυκό, με το σακάκι σου και την αύρα των δαιμόνων σου γύρω σου. Σε παρατηρούσα νομίζω για χρόνια. Είχες το φέγγος σχεδόν ανεπαίσθητου φωτοστέφανου. Δεν σε γνώριζα, μα όταν έμαθα για τον θάνατο σου ήταν σαν οι ιαματικές ματιές μου πάνω σου να μαζεύτηκαν όλες μαζί και να έγιναν μνήμες που μοιραστήκαμε μαζί. Καλό ταξίδι. (Στη φωτογραφία ο αρτοποιός μου Κώστας.)
Πήρα δυνάμεις και βγήκα με φόρα στους δρόμους της Καλλιθέας εξοπλισμένος με τη φωτογραφική μου μηχανή. Άνοιξα ορίζοντες για να κινηθώ μες στην πυκνοκατοίκηση σαν σε ανοιχτωσιά. Βυθισμένος για τόσους μήνες στην κατάθλιψή μου, δεν ήξερα πως θα είχα και την έξοδο απ’ αυτήν. Με κυνήγησαν όλοι μανιωδώς. Κανείς δεν θέλει τον βαρύτιμο δίπλα του. Η αγάπη είναι για τον κολασμένο βασανιστήριο. Είμαι ο άγιος, ένας διαφορετικός άγιος, πονηρεμένος και συνάμα ψαρωμένος απ’ την ζωή. Πάναγνός και ευφυής. Φεύγω συνέχεια γιατι δεν θέλω να φθαρώ. Σταματάω λίγο στου Κώστα, είναι ο φούρναρής μου. 38 χρονών και ίσα χρόνια μόνο χαμόγελα. Νοιάζεται για όλους τους πελάτες του. Συναισθηματικά γενναιόδωρος με έχει περιμαζέψει στην μεγάλη του αγκαλιά. Χωράμε εκεί όλοι οι καταρρακωμένοι της ζωής. Ενδιαφέρεται για τις γευστικές μας μανίες και φτιάχνει στο ευρύχωρο αρτοποιείο του μια γωνιά με προϊόντα της αρεσκείας του καθενός μας. Θεαματικά πονόψυχος. Κι αυτή η γειτονιά μου, έχει, έχει τόσους αγίους, κάθε μέρα συναντιέμαι και μ’ έναν, σ’ αυτό το απάγκιο γωνία Αγίων Πάντων και Κρέμου που είναι ο Κώστας. Ο Κώστας μου μήνυσε τα νέα για τον θάνατό σου Αντώνη. Σε θυμάμαι γλυκό, με το σακάκι σου και την αύρα των δαιμόνων σου γύρω σου. Σε παρατηρούσα νομίζω για χρόνια. Είχες το φέγγος σχεδόν ανεπαίσθητου φωτοστέφανου. Δεν σε γνώριζα, μα όταν έμαθα για τον θάνατο σου ήταν σαν οι ιαματικές ματιές μου πάνω σου να μαζεύτηκαν όλες μαζί και να έγιναν μνήμες που μοιραστήκαμε μαζί. Καλό ταξίδι. (Στη φωτογραφία ο αρτοποιός μου Κώστας.)

(Το βλέμμα μου 33: Μια μόνη καρέκλα | Καλλιθέα Αθήνα, Σάββατο 9 Σεπτεμβρίου 2023)

Φυλές της Αθήνας

Οι φυλές της Αθήνας. Παράξενες γυναίκες σαν λάτρισσες του αίματος, απέθαντη αψεγάδιαστη ομορφιά και ένα κοίταγμα στυλωμένο λες και λίγο ψηλότερα απ’ των άλλων ανθρώπων για να μπορούν να τους εποπτεύουν. Το καταλαβαίνεις πως είναι βαμπίρ απ’ την κατάλευκη επιδερμίδα και τα κόκκινα αιματωμένα χείλη, με προηγούμενη κατάσταση τους το θηλύκωμα πάνω στο λαιμό, την διάνοιξη τρυπών στις καρωτίδες αρτηρίες και την απομύζηση αίματος. Υπέροχες πανύψηλες τρανς γυναίκες σαν αλμοδοβαρικές θεότητες. Εμφάνιση εντυπωσιακής drag queen με ξασμένο μαλλί, σαν ηλεκτροδοτημένο από πάλλουσα λαγνεία που ηλεκτρίζει πατόκορφα το δυσθεώρητο σώμα. Πολλές φωτογραφίες των απολύτως εξεζητημένων ανθρώπων ανάμεσα στο πλήθος των ομοιόμορφων παρουσιών με τις αντίστοιχες ζωές. Η τρανς που φωτογράφισα κουβαλούσε μαζί της ανέμους για να αναστατώνουν την ισορροπία των παρατηρητών της. Μια Ασιάτισσα κρατάει μια τεράστια βεντάλια και εγώ σκέφτομαι ακόμα μια φορά πως είμαστε και είναι πάντα τα γύρω μας παλίμψηστοι και παλίμψηστα. Η βεντάλια είναι καλύπτρα για πολλούς άντρες και για γυναίκες που επιθυμούν να περνάνε απαρατήρητοι ανάμεσα στο πλήθος. Η γυναίκα με την βεντάλια κραδαίνοντάς τηνπιο πολύ σαν φόβητρο- εξομοίωνε με το άνοιγμα της κινήσεις από πολλές πολεμικές τέχνες. Οι μικροί τσιγγάνοι έχουν τα πιο αθώα πρόσωπα απ’ όλα τα συνομήλικα τους παιδιά. Ξεχνάνε την εκπαίδευση τους να γίνουν διακονιάρηδες και ξεχνούνται στην πλατεία Μοναστηρακίου προσποιούμενοι ρόλους ευφάνταστης προέλευσης. Οι μητέρες τους πιο εκεί φοράνε όμορφα ρούχα και πουλάνε κατακόκκινα τριαντάφυλλα όπως εκείνο που κρατούσε στο χέρι το βαμπίρ που είχα φωτογραφίσει και βρίσκεται στην πρώτη φωτογραφία του άλμπουμ. Οι τσιγγάνοι φαίνονται πως είναι πολλοί. Στην πραγματικότητα επειδή τραβούν την προσοχή του κόσμου, οι γυναίκες ντυμένες με όμορφες στολές σαν πολυποίκηλτα Βυζαντινά εικονίσματα, τα βλέμματα προσηλώνονται σ’ αυτούς (τους τσιγγάνους). Πως γυαλίζουν τα χρυσά κσμήματα στους γυμνούς λαιμούς των μαύρων γυναικών; Γιατί δεν μ’ αρέσουν καθόλου οι συμβατικές και κομφορμιστικές ζωές; Τι με συνδέει με τους λούμπεν; Στην Ομόνοια οι επισκέπτες είναι πιο πολεμοχαρείς απ’ τους αντίστοιχους στο Σύνταγμα. Η Αθήνα εξωθεί τους κατοίκους της να γιορτάσουν, να πονέσουν, να συναντηθούν, να βγούνε τέλος πάντων απ’ το σπίτι τους. Στα πιο κεντρικά σημεία της Αθήνας οι τρελοί, οι ψυχωσικοί, όλοι οι παράξενοι της γης αμολιούνται προς τον συγχρωτισμό με τους κατ’ επίφαση νουνεχείς. Η φτώχεια δεν ντρέπεται τους άλλους με τις γραβάτες και τα κουστούμια. Κανείς δεν ντέπεται για τίποτα και όλοι με περίσσεια αυταρέσκεια διαγκωνιζόμαστε για την πιο συγκλονιστική ορατότητα. Νομίζω πως αυτοί που την κερδίζουν είναι οι παίδαροι μιας απολλώνιας ομορφιάς και τα τεράστια πέη τους που γίνονται αντιληπτά ακόμη και κάτω από πολλές στρώσεις ρούχων. Η ομορφιά και η καύλα είναι μεγαλείο.
Οι φυλές της Αθήνας. Παράξενες γυναίκες σαν λάτρισσες του αίματος, απέθαντη αψεγάδιαστη ομορφιά και ένα κοίταγμα στυλωμένο λες και λίγο ψηλότερα απ’ των άλλων ανθρώπων για να μπορούν να τους εποπτεύουν. Το καταλαβαίνεις πως είναι βαμπίρ απ’ την κατάλευκη επιδερμίδα και τα κόκκινα αιματωμένα χείλη, με προηγούμενη κατάσταση τους το θηλύκωμα πάνω στο λαιμό, την διάνοιξη τρυπών στις καρωτίδες αρτηρίες και την απομύζηση αίματος. Υπέροχες πανύψηλες τρανς γυναίκες σαν αλμοδοβαρικές θεότητες. Εμφάνιση εντυπωσιακής drag queen με ξασμένο μαλλί, σαν ηλεκτροδοτημένο από πάλλουσα λαγνεία που ηλεκτρίζει πατόκορφα το δυσθεώρητο σώμα. Πολλές φωτογραφίες των απολύτως εξεζητημένων ανθρώπων ανάμεσα στο πλήθος των ομοιόμορφων παρουσιών με τις αντίστοιχες ζωές. Η τρανς που φωτογράφισα κουβαλούσε μαζί της ανέμους για να αναστατώνουν την ισορροπία των παρατηρητών της. Μια Ασιάτισσα κρατάει μια τεράστια βεντάλια και εγώ σκέφτομαι ακόμα μια φορά πως είμαστε και είναι πάντα τα γύρω μας παλίμψηστοι και παλίμψηστα. Η βεντάλια είναι καλύπτρα για πολλούς άντρες και για γυναίκες που επιθυμούν να περνάνε απαρατήρητοι ανάμεσα στο πλήθος. Η γυναίκα με την βεντάλια κραδαίνοντάς τηνπιο πολύ σαν φόβητρο- εξομοίωνε με το άνοιγμα της κινήσεις από πολλές πολεμικές τέχνες. Οι μικροί τσιγγάνοι έχουν τα πιο αθώα πρόσωπα απ’ όλα τα συνομήλικα τους παιδιά. Ξεχνάνε την εκπαίδευση τους να γίνουν διακονιάρηδες και ξεχνούνται στην πλατεία Μοναστηρακίου προσποιούμενοι ρόλους ευφάνταστης προέλευσης. Οι μητέρες τους πιο εκεί φοράνε όμορφα ρούχα και πουλάνε κατακόκκινα τριαντάφυλλα όπως εκείνο που κρατούσε στο χέρι το βαμπίρ που είχα φωτογραφίσει και βρίσκεται στην πρώτη φωτογραφία του άλμπουμ. Οι τσιγγάνοι φαίνονται πως είναι πολλοί. Στην πραγματικότητα επειδή τραβούν την προσοχή του κόσμου, οι γυναίκες ντυμένες με όμορφες στολές σαν πολυποίκηλτα Βυζαντινά εικονίσματα, τα βλέμματα προσηλώνονται σ’ αυτούς (τους τσιγγάνους). Πως γυαλίζουν τα χρυσά κσμήματα στους γυμνούς λαιμούς των μαύρων γυναικών; Γιατί δεν μ’ αρέσουν καθόλου οι συμβατικές και κομφορμιστικές ζωές; Τι με συνδέει με τους λούμπεν; Στην Ομόνοια οι επισκέπτες είναι πιο πολεμοχαρείς απ’ τους αντίστοιχους στο Σύνταγμα. Η Αθήνα εξωθεί τους κατοίκους της να γιορτάσουν, να πονέσουν, να συναντηθούν, να βγούνε τέλος πάντων απ’ το σπίτι τους. Στα πιο κεντρικά σημεία της Αθήνας οι τρελοί, οι ψυχωσικοί, όλοι οι παράξενοι της γης αμολιούνται προς τον συγχρωτισμό με τους κατ’ επίφαση νουνεχείς. Η φτώχεια δεν ντρέπεται τους άλλους με τις γραβάτες και τα κουστούμια. Κανείς δεν ντέπεται για τίποτα και όλοι με περίσσεια αυταρέσκεια διαγκωνιζόμαστε για την πιο συγκλονιστική ορατότητα. Νομίζω πως αυτοί που την κερδίζουν είναι οι παίδαροι μιας απολλώνιας ομορφιάς και τα τεράστια πέη τους που γίνονται αντιληπτά ακόμη και κάτω από πολλές στρώσεις ρούχων. Η ομορφιά και η καύλα είναι μεγαλείο.

(Το βλέμμα μου 37: Urban art | Αθήνα Μοναστηράκι, 3 Νοεμβρίου 2023. Αυτό το κείμενο γράφτηκε από τον Φ.Θ. ως κοινή λεζάντα για μια ενότητα φωτογραφιών, μία από τις οποίες η εικονιζόμενη)

Ξανθιά

Υπάρχουν κάποιοι συνδυασμοί πραγμάτων στην πόλη, πραγμάτων που συναντιούνται τυχαία, όπως στη φωτογραφία η αφίσα με τη γυναίκα, τα κάγκελα και αυτό το ξεφτισμένο ξύλο, που έχουν μια πολύ ιδιαίτερη ομορφιά. Τέτοιες ομορφιές μόνοι οι παρακμιακοί μπορούν ν’ αναγνωρίσουν. Ας θυμηθούμε τον Λωτρεαμόν που έλεγε πως ομορφιά είναι η αναπάντεχη συνάντηση πάνω σ’ ένα τραπέζι ανατομίας μιας ομπρέλας και μιας ραπτομηχανής. Εδώ σ’ αυτό το εικαστικό συμπίλημα διακρίνονται γεωμετρικές, χρονικές και αισθητικά κιτς αρμονίες. Είναι κανόνας για την πόλη ότι σμιλεύει πάνω της ο χρόνος ό,τι στο μέλλον θα εμπνεύσει ποιητές.
Υπάρχουν κάποιοι συνδυασμοί πραγμάτων στην πόλη, πραγμάτων που συναντιούνται τυχαία, όπως στη φωτογραφία η αφίσα με τη γυναίκα, τα κάγκελα και αυτό το ξεφτισμένο ξύλο, που έχουν μια πολύ ιδιαίτερη ομορφιά. Τέτοιες ομορφιές μόνοι οι παρακμιακοί μπορούν ν’ αναγνωρίσουν. Ας θυμηθούμε τον Λωτρεαμόν που έλεγε πως ομορφιά είναι η αναπάντεχη συνάντηση πάνω σ’ ένα τραπέζι ανατομίας μιας ομπρέλας και μιας ραπτομηχανής. Εδώ σ’ αυτό το εικαστικό συμπίλημα διακρίνονται γεωμετρικές, χρονικές και αισθητικά κιτς αρμονίες. Είναι κανόνας για την πόλη ότι σμιλεύει πάνω της ο χρόνος ό,τι στο μέλλον θα εμπνεύσει ποιητές.

(Το βλέμμα μου 36: Αστικά Θρύψαλα, Αθήνα, Καλλιθέα, Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2023)

Όσο κρατάει ένας καφές

Από την ενότητα: Το βλέμμα μου 42: Θέλω να γνωρίσω τον Λάνθιμο. Χρώματα στην πλατεία Μοναστηρακίου. (Μοναστηράκι Αθήνας, Τετάρτη, 3 Ιανουαρίου 2024). Το βλέμμα μου 36: Αστικά Θρύψαλα, Αθήνα, Καλλιθέα, Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2023. Έκθεση: «Αναζητώντας αξίες ευαίσθητες και αναπάντεχες», Dreamideamachine, Μεταξουργείο Αθήνας, 2024.
Από την ενότητα: Το βλέμμα μου 42: Θέλω να γνωρίσω τον Λάνθιμο. Χρώματα στην πλατεία Μοναστηρακίου. (Μοναστηράκι Αθήνας, Τετάρτη, 3 Ιανουαρίου 2024). Το βλέμμα μου 36: Αστικά Θρύψαλα, Αθήνα, Καλλιθέα, Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2023. Έκθεση: «Αναζητώντας αξίες ευαίσθητες και αναπάντεχες», Dreamideamachine, Μεταξουργείο Αθήνας, 2024.

Περαστικό φως

Το μοναδικό φωτεινό πλάσμα μέσα σ’ ένα σκιώδες κομμάτι στο Μοναστηράκι που είναι εγκλωβισμένο ανάμεσα σε δύο χαλύβδινης κατασκευής όγκους. Τα ανθώπινα μάτια αναγνωρίζουν πιο εύκολα το φως εκεί που ο φωτογραφικός φακός βρίσκει μόνο σκοτάδι. Το φως της απαθανατισμένης διέσχιζε το σκοτάδι όπως η μικροσκοπική ηλιαχτίδα τρυπάει το αλαμπές δωμάτιο. Είναι ο ωραίος ο ενθουσιασμός για λίγη ζωή ακόμη. Η ανηδονία του καταθλιπτικού μπορεί να τον προικίζει με σοφία, του αφαιρεί όμως τις περισσότερες συγκινήσεις του.
Το μοναδικό φωτεινό πλάσμα μέσα σ’ ένα σκιώδες κομμάτι στο Μοναστηράκι που είναι εγκλωβισμένο ανάμεσα σε δύο χαλύβδινης κατασκευής όγκους. Τα ανθώπινα μάτια αναγνωρίζουν πιο εύκολα το φως εκεί που ο φωτογραφικός φακός βρίσκει μόνο σκοτάδι. Το φως της απαθανατισμένης διέσχιζε το σκοτάδι όπως η μικροσκοπική ηλιαχτίδα τρυπάει το αλαμπές δωμάτιο. Είναι ο ωραίος ο ενθουσιασμός για λίγη ζωή ακόμη. Η ανηδονία του καταθλιπτικού μπορεί να τον προικίζει με σοφία, του αφαιρεί όμως τις περισσότερες συγκινήσεις του.

(Το βλέμμα μου 42: Θέλω να γνωρίσω τον Λάνθιμο | Αθήνα Μοναστηράκι, Πέμπτη 11 Ιανουαρίου 2024)

Οι σκάλες (Αόρατη Καλλιθέα)

Καλλιθέα, Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2025.
Καλλιθέα, Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2025.

Αναδυόμενη Αφροδίτη (Αόρατη Καλλιθέα)

Μερικοί άνθρωποι είναι αναδυόμενοι, κατοικοεδρεύουν σε θάλασσες, σε βάθη σπηλιών γεμάτων με πολύχρωμα ορυκτά, ή ακόμη και σε τσιμεντένια σπίτια που μέσα τους, στα σαλόνια και στα δωμάτιά τους, είναι διακοσμημένα με λαβυρινθώδεις βιβλιοθήκες, με βαλσαμωμένους λύκους και χρυσούς σκαραβαίους. Και αυτοί οι άνθρωποι όταν ξεπορτίζουν φέρουν ακέραια πάνω τους και μέσα στο βλέμμα τους τον δικό τους κόσμο και τον δικό τους τρόπο να υπάρχουν. Μια αναδυόμενη Αφροδίτη στον καύσωνα των ημερών δροσίζει, ώστε λοιπόν είναι τέτοιες αντιθέσεις που κάνουν την Καλλιθέα πόλη για να γράψεις και να φωτογραφίσεις, η νοσηρή γοητεία του τσιμέντου της και η υγιής ομορφιά της μαγείας της. Στο στενόμακρο και τυπικό τυροπιτάδικο του Κώστα, το πρωί, οι κοπέλλες με τα πολύχρωμα φλοράλ φορέματα, στην Αγίων Πάντων μια παραμυθατζού ντυμένη με φορέματα καλής μάγισσας, στο καφέ Italus στην Θησέως μια χορεύτρια που μοιάζει με την Nalyssa Green.
Μερικοί άνθρωποι είναι αναδυόμενοι, κατοικοεδρεύουν σε θάλασσες, σε βάθη σπηλιών γεμάτων με πολύχρωμα ορυκτά, ή ακόμη και σε τσιμεντένια σπίτια που μέσα τους, στα σαλόνια και στα δωμάτιά τους, είναι διακοσμημένα με λαβυρινθώδεις βιβλιοθήκες, με βαλσαμωμένους λύκους και χρυσούς σκαραβαίους. Και αυτοί οι άνθρωποι όταν ξεπορτίζουν φέρουν ακέραια πάνω τους και μέσα στο βλέμμα τους τον δικό τους κόσμο και τον δικό τους τρόπο να υπάρχουν. Μια αναδυόμενη Αφροδίτη στον καύσωνα των ημερών δροσίζει, ώστε λοιπόν είναι τέτοιες αντιθέσεις που κάνουν την Καλλιθέα πόλη για να γράψεις και να φωτογραφίσεις, η νοσηρή γοητεία του τσιμέντου της και η υγιής ομορφιά της μαγείας της. Στο στενόμακρο και τυπικό τυροπιτάδικο του Κώστα, το πρωί, οι κοπέλλες με τα πολύχρωμα φλοράλ φορέματα, στην Αγίων Πάντων μια παραμυθατζού ντυμένη με φορέματα καλής μάγισσας, στο καφέ Italus στην Θησέως μια χορεύτρια που μοιάζει με την Nalyssa Green.

(Φωτογραφικό κλικ: Κυριακή, 20 Ιουλίου 2025, Καλλιθέα)

Ενδότερα (Αόρατη Καλλιθέα)

Κάτι που μ’ αρέσει πάρα πολύ στις φωτογραφικές μου εξορμήσεις είναι όταν σε κάποιο τοίχο σφραγισμένου σπιτικού βρίσκω μια τρύπα προς τα ενδότερα σκοτάδια. Προσαρμόζω το φακό της μηχανής μου στο άνοιγμα και κάθε φορά περιμένω ότι η απαθανάτιση θα μου αποκαλύψει έναν μαγικό κόσμο. Έχει πολύ να κάνει με το αθέατο, το απροσπέλαστο. Γι’ αυτό εξάλλου φωτογραφίζω σφραγισμένες πόρτες, παραθυρόφυλλά και τα λοιπά. Νιώθω πάντα πως αυτό που δεν βλέπω μπορεί να είναι μια λύτρωση την οποία δεν έχω δικαίωμα να την ζήσω και να την δω. Το ίδιο νιώθω όταν βλέπω σφραγισμένα νεοκλασικά στο κέντρο της Αθήνας. Ή π.χ. με το Μπάγκειον παλιότερα, δεν ξέρω αν ακόμη είναι κλειστό για τον κόσμο, ήξερα ότι αν έμπαινα μέσα, θα έβλεπα πράγματα και θαύματα. Μέχρι και θα γινόμουν καλά. Η επιθυμία του ανθρώπου πάντα θα έχει να μετατοπίζεται προς το απραγματοποίητο. Ώστε η ελπίδα να μην χορταίνει ποτέ, να μην δικαιώνεται και να γίνεται καημός. Ή τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα η ελπίδα τουλάχιστον σ’ εμένα γίνεται μια αναιώνια εμμονή. Κι όσο υπάρχουν οι αθέατοι κόσμοι των σφραγισμένων σπιτιών, σύμβολα του ακατάλυτου από βλέμματα, άλλο τόσο το βλέμμα μου θα ονειρεύεται την απονενοημένη διάρρηξη του στεγανού.
Κάτι που μ’ αρέσει πάρα πολύ στις φωτογραφικές μου εξορμήσεις είναι όταν σε κάποιο τοίχο σφραγισμένου σπιτικού βρίσκω μια τρύπα προς τα ενδότερα σκοτάδια. Προσαρμόζω το φακό της μηχανής μου στο άνοιγμα και κάθε φορά περιμένω ότι η απαθανάτιση θα μου αποκαλύψει έναν μαγικό κόσμο. Έχει πολύ να κάνει με το αθέατο, το απροσπέλαστο. Γι’ αυτό εξάλλου φωτογραφίζω σφραγισμένες πόρτες, παραθυρόφυλλά και τα λοιπά. Νιώθω πάντα πως αυτό που δεν βλέπω μπορεί να είναι μια λύτρωση την οποία δεν έχω δικαίωμα να την ζήσω και να την δω. Το ίδιο νιώθω όταν βλέπω σφραγισμένα νεοκλασικά στο κέντρο της Αθήνας. Ή π.χ. με το Μπάγκειον παλιότερα, δεν ξέρω αν ακόμη είναι κλειστό για τον κόσμο, ήξερα ότι αν έμπαινα μέσα, θα έβλεπα πράγματα και θαύματα. Μέχρι και θα γινόμουν καλά. Η επιθυμία του ανθρώπου πάντα θα έχει να μετατοπίζεται προς το απραγματοποίητο. Ώστε η ελπίδα να μην χορταίνει ποτέ, να μην δικαιώνεται και να γίνεται καημός. Ή τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα η ελπίδα τουλάχιστον σ’ εμένα γίνεται μια αναιώνια εμμονή. Κι όσο υπάρχουν οι αθέατοι κόσμοι των σφραγισμένων σπιτιών, σύμβολα του ακατάλυτου από βλέμματα, άλλο τόσο το βλέμμα μου θα ονειρεύεται την απονενοημένη διάρρηξη του στεγανού.

(Καλλιθέα, 1 Αυγούστου 2025)

Οικείος Χώρος (Αόρατη Καλλιθέα)

Κι εδώ το φαινομενικά σκληρό και αποκλειστικά αστικό γίνεται οικείος χώρος μ’ ένα λούτρινο πανέμορφο σκυλάκι. Μια σκηνογραφία απλή, μια άλλη τοποθέτηση ενός όμορφου αντικειμένου ζωογονεί και ψυχώνει όλον τον μεταλλικό κόσμο. Λες και μια παιδική ηλικία, η παιδική ηλικία του καθένα, μας χαιρετάει και αίφνης γινόμαστε πάλι τρυφεροί. Ακόμη και ένα μικροσκοπικό Playmobil είναι αρκετό έστω σαν απομεινάρι ενός χώρου που κάποτε φιλοξενούσε κόσμο για να θυμίσει ακριβώς αυτή τη ζωή. Ή μήπως το σκυλάκι είναι ο θάνατος που συνέβη στα χαμόσπιτα της φωτογραφίας; Ναι, αυτό συμβολίζει το σκυλάκι. Μια κάποια ζωή που κάποτε ήχησε πριν να κατασιγαστεί για πάντα.
Κι εδώ το φαινομενικά σκληρό και αποκλειστικά αστικό γίνεται οικείος χώρος μ’ ένα λούτρινο πανέμορφο σκυλάκι. Μια σκηνογραφία απλή, μια άλλη τοποθέτηση ενός όμορφου αντικειμένου ζωογονεί και ψυχώνει όλον τον μεταλλικό κόσμο. Λες και μια παιδική ηλικία, η παιδική ηλικία του καθένα, μας χαιρετάει και αίφνης γινόμαστε πάλι τρυφεροί. Ακόμη και ένα μικροσκοπικό Playmobil είναι αρκετό έστω σαν απομεινάρι ενός χώρου που κάποτε φιλοξενούσε κόσμο για να θυμίσει ακριβώς αυτή τη ζωή. Ή μήπως το σκυλάκι είναι ο θάνατος που συνέβη στα χαμόσπιτα της φωτογραφίας; Ναι, αυτό συμβολίζει το σκυλάκι. Μια κάποια ζωή που κάποτε ήχησε πριν να κατασιγαστεί για πάντα.

(Καλλιθέα, 22 Αυγούστου 2025)

Το γκομενάκι (Αόρατη Καλλιθέα)

Την βρήκα κάτω. Στην λεωφόρο Συγγρού. Ημίγυμνη, ξεμαλλιασμένη σαν κατειλημμένη από σατανάδες. Την πήρα στα χέρια μου. Την κοίταξα καλά. Γκόθικ με τις γνωστές ζαρτιέρες. Παράξενο σύμβολο. Αναθυμήθηκα την κόμισσα Elizabeth Bathory που έπαιρνε τα λουτρά της μέσα σε αίμα παρθένων γυναικών που προηγουμένως τις είχε ξεκοιλιάσει. Βαμπιρέλα με τους κυνόδοντες της προτεταμένους προς τα έξω. Τρομακτική λάτρισσα της αιμοποσίας. Αλλά ένα παιχνίδι ασυνόδευτο. Πιαστήκαμε χεράκι χεράκι και περπατήσαμε μαζί ανάμεσα στο πλήθος. Πίστευα πως ο κόσμος θα σκιαζόταν μ’ αυτό το γκομενάκι μου. Κανείς δεν με πρόσεξε. Είμαι μάλλον κι εγώ αόρατος σαν την Αόρατη Καλλιθέα μου. Κι αυτό είναι χάρισμα για την δουλειά που έχω αναλάβει. Έψαχνα να βρω ένα μέρος εντελέχεια γι’ αυτήν την νεκρή νύφη μου, αχ βρε Τιμ Μπάρτον τι μου έχεις κάνει. Ένα μέρος που η στοιχειωμένη μου νύφη να φαίνεται ακόμη πιο στοιχειωμένη. Και βρήκα. Τι άλλο! Από τον σκοτεινό ναό των Αγίων πάντων στην Θησέως. Την παλούκωσα πάνω σ’ έναν σταυρό και όπως κοίταζα αριστερά μου, ένας μπαμπόγερος σταυροκοπιόταν που με έβλεπε. Σατανιστή, θα μονολογούσε μες στην σκέψη του.
Την βρήκα κάτω. Στην λεωφόρο Συγγρού. Ημίγυμνη, ξεμαλλιασμένη σαν κατειλημμένη από σατανάδες. Την πήρα στα χέρια μου. Την κοίταξα καλά. Γκόθικ με τις γνωστές ζαρτιέρες. Παράξενο σύμβολο. Αναθυμήθηκα την κόμισσα Elizabeth Bathory που έπαιρνε τα λουτρά της μέσα σε αίμα παρθένων γυναικών που προηγουμένως τις είχε ξεκοιλιάσει. Βαμπιρέλα με τους κυνόδοντες της προτεταμένους προς τα έξω. Τρομακτική λάτρισσα της αιμοποσίας. Αλλά ένα παιχνίδι ασυνόδευτο. Πιαστήκαμε χεράκι χεράκι και περπατήσαμε μαζί ανάμεσα στο πλήθος. Πίστευα πως ο κόσμος θα σκιαζόταν μ’ αυτό το γκομενάκι μου. Κανείς δεν με πρόσεξε. Είμαι μάλλον κι εγώ αόρατος σαν την Αόρατη Καλλιθέα μου. Κι αυτό είναι χάρισμα για την δουλειά που έχω αναλάβει. Έψαχνα να βρω ένα μέρος εντελέχεια γι’ αυτήν την νεκρή νύφη μου, αχ βρε Τιμ Μπάρτον τι μου έχεις κάνει. Ένα μέρος που η στοιχειωμένη μου νύφη να φαίνεται ακόμη πιο στοιχειωμένη. Και βρήκα. Τι άλλο! Από τον σκοτεινό ναό των Αγίων πάντων στην Θησέως. Την παλούκωσα πάνω σ’ έναν σταυρό και όπως κοίταζα αριστερά μου, ένας μπαμπόγερος σταυροκοπιόταν που με έβλεπε. Σατανιστή, θα μονολογούσε μες στην σκέψη του.

(Καλλιθέα 7, 27 Αυγούστου 2025)

Βυζαντινό φωτιστικό (Αόρατη Καλλιθέα)

Θα σου βρω ένα φωτιστικό να μοιάζει βυζαντινό και κατανυκτικό όταν λάμπει. Ένα καναπέ με κεντημένα μαύρα τριαντάφυλλα απλωμένα πάνω σε κόκκινο υφασμάτινο φόντο για να χαϊδεύουν την πλάτη σου. Μια πόρτα που να είναι στην όψη της κάλεσμα για τον επισκέπτη σου και να μην μοιάζει μ’ εκείνες της ασφαλείας με τους πολλούς συναγερμούς. Και παραθυρόφυλλη. Παραθυρόφυλλα να είναι όμορφα και σφραγισμένα και ανοιχτά. Και θα σου βρω και όμορφα κουκλάκια για να επιστρέφεις πάντα στην παιδική σου ηλικία. Και με τα πιο καλά βιβλία απ’ αυτά που βρίσκω δίπλα στα σκουπίδια θα στήσουμε την πρώτη σου βιβλιοθήκη.
Θα σου βρω ένα φωτιστικό να μοιάζει βυζαντινό και κατανυκτικό όταν λάμπει. Ένα καναπέ με κεντημένα μαύρα τριαντάφυλλα απλωμένα πάνω σε κόκκινο υφασμάτινο φόντο για να χαϊδεύουν την πλάτη σου. Μια πόρτα που να είναι στην όψη της κάλεσμα για τον επισκέπτη σου και να μην μοιάζει μ’ εκείνες της ασφαλείας με τους πολλούς συναγερμούς. Και παραθυρόφυλλη. Παραθυρόφυλλα να είναι όμορφα και σφραγισμένα και ανοιχτά. Και θα σου βρω και όμορφα κουκλάκια για να επιστρέφεις πάντα στην παιδική σου ηλικία. Και με τα πιο καλά βιβλία απ’ αυτά που βρίσκω δίπλα στα σκουπίδια θα στήσουμε την πρώτη σου βιβλιοθήκη.

(Καλλιθέα, 16 Σεπτεμβρίου 2025)

Αοκιγκαχάρα (Αόρατη Καλλιθέα)

Σαν τοίχος για αυτόχειρες. Λες και κάποια παράδοση τους οδηγεί σ’ αυτόν να τινάζουν τα μυαλά τους και να τον βάφουν με το αίμα τους. Πόσοι αυτόχειρες για τόσο αίμα; Δεκαπέντε, είκοσι, μερικές δεκάδες. Να φανταστεί κανείς ότι χτες έβρεξε κι όμως το αίμα τους έμεινε. Γιατί δεν είναι πια επιφανειακό αλλά έχει γίνει σαν βαθύτερο δέρμα τούτου του φρικαλέου θεάματος. Το κόκκινο δεν ήταν ποτέ χρώμα για μένα. Είναι τάση αυτοκτονίας που επιμένει. Που έρχεται και παρέρχεται αενάως. Καθόμουν απέναντι στον τοίχο και σκεφτόμουν. Ένας κύριος που πέρασε βόλτα με το σκυλάκι του μου είπε, «πρόσεχε μην υποχωρήσει το έδαφος». Αλλά κι αυτό δεν ήταν ικανό να μ’ αποτρέψει απ’ το πείσμα μου να φτιάξω αυτή την οικειότητα με το επινοημένο μου τοπόσημο. Αν η Αόρατη Καλλιθέα έχει τοπόσημα, αυτό είναι σίγουρα ένα απ’ αυτά. Όπως το δάσος Αοκιγκαχάρα στην Ιαπωνία. Τουλάχιστον τώρα ξέρετε που να πάτε όταν συντρέχουν οι λόγοι.
Σαν τοίχος για αυτόχειρες. Λες και κάποια παράδοση τους οδηγεί σ’ αυτόν να τινάζουν τα μυαλά τους και να τον βάφουν με το αίμα τους. Πόσοι αυτόχειρες για τόσο αίμα; Δεκαπέντε, είκοσι, μερικές δεκάδες. Να φανταστεί κανείς ότι χτες έβρεξε κι όμως το αίμα τους έμεινε. Γιατί δεν είναι πια επιφανειακό αλλά έχει γίνει σαν βαθύτερο δέρμα τούτου του φρικαλέου θεάματος. Το κόκκινο δεν ήταν ποτέ χρώμα για μένα. Είναι τάση αυτοκτονίας που επιμένει. Που έρχεται και παρέρχεται αενάως. Καθόμουν απέναντι στον τοίχο και σκεφτόμουν. Ένας κύριος που πέρασε βόλτα με το σκυλάκι του μου είπε, «πρόσεχε μην υποχωρήσει το έδαφος». Αλλά κι αυτό δεν ήταν ικανό να μ’ αποτρέψει απ’ το πείσμα μου να φτιάξω αυτή την οικειότητα με το επινοημένο μου τοπόσημο. Αν η Αόρατη Καλλιθέα έχει τοπόσημα, αυτό είναι σίγουρα ένα απ’ αυτά. Όπως το δάσος Αοκιγκαχάρα στην Ιαπωνία. Τουλάχιστον τώρα ξέρετε που να πάτε όταν συντρέχουν οι λόγοι.

(Καλλιθέα, 28 Νοεμβρίου 2025)

Διζωνικό σκότος με μπαλόνια (Αόρατη Καλλιθέα)

Σαν δύο ζώνες σκοτεινές, μια πάνω και μια κάτω, χωρισμένες απ’ αυτά τα μπαλόνια. Τι δουλειά έχουν μερικές νότες χαράς σ’ ένα πένθιμο εμβατήριο; Πως υπάρχουν μπαλόνια σ’ έναν διζωνικό ασφυκτικό χώρο; Η τέχνη έχει δώσει αναπαραστάσεις του ωραίου στις πιο αντίξοες γι’ αυτό (το ωραίο) να υπάρχει συνθήκες. Είναι σαν να χαμογελά ένα παιδί ενώ η πόλη του βομβαρδίζεται. Είναι όπως όταν βλέπεις μέσα απ’ το τσιμέντο να φύονται λουλούδια. Και είναι και μια προτροπή για τον άνθρωπο, κατά κανόνα σκοτεινή ύπαρξη που σώζεται απ’ τις φωτεινές εκλάμψεις της, να επιδαψιλεύει όπου μπορεί και λίγο θάμβος. Αυτή η πορεία απ’ την γέννηση ως τον θάνατο χρειάζεται παντού στασίδια για να ξεκουράζεται και να χαμογελά. Είναι στις αποζημιώσεις που δικαιώνεται το κόστος και η σπατάλη της ζωής.
Σαν δύο ζώνες σκοτεινές, μια πάνω και μια κάτω, χωρισμένες απ’ αυτά τα μπαλόνια. Τι δουλειά έχουν μερικές νότες χαράς σ’ ένα πένθιμο εμβατήριο; Πως υπάρχουν μπαλόνια σ’ έναν διζωνικό ασφυκτικό χώρο; Η τέχνη έχει δώσει αναπαραστάσεις του ωραίου στις πιο αντίξοες γι’ αυτό (το ωραίο) να υπάρχει συνθήκες. Είναι σαν να χαμογελά ένα παιδί ενώ η πόλη του βομβαρδίζεται. Είναι όπως όταν βλέπεις μέσα απ’ το τσιμέντο να φύονται λουλούδια. Και είναι και μια προτροπή για τον άνθρωπο, κατά κανόνα σκοτεινή ύπαρξη που σώζεται απ’ τις φωτεινές εκλάμψεις της, να επιδαψιλεύει όπου μπορεί και λίγο θάμβος. Αυτή η πορεία απ’ την γέννηση ως τον θάνατο χρειάζεται παντού στασίδια για να ξεκουράζεται και να χαμογελά. Είναι στις αποζημιώσεις που δικαιώνεται το κόστος και η σπατάλη της ζωής.

(Φώτης Θαλασσινός, 12/12/2025)

[ Φώτης Θαλασσινός: Οι φωτογραφίες μου συνοδεύονται με την χειρόγραφη λεζάντα τους. Τις τυπώνω σε φωτογραφικό χαρτί Α4. Υπογράφω την τυπωμένη φωτογραφία και διαθέτω το ένα και μοναδικό αντίγραφο. Μόνο αυτή η φωτογραφία θα φέρει την υπογραφή μου και θα συνοδεύεται απ’ την χειρόγραφη λεζάντα. Οποιεσδήποτε άλλες εκτυπώσεις των φωτογραφιών γίνουν θα είναι ανυπόγραφες και με ψηφιακή λεζάντα επίσης ανυπόγραφη. ]